سلام. اونروزي كه نوشتن توي وبلاگ رو شروع كردم، فكر نمي كردم كه اينجوري تموم بشه اما مثل اينكه اينطوري شد. چيزي نمي گم. فقط اين شعر اخوان رو مي نويسم.

اونيکه بايد می خوند که نمی خوند. پاک کردم

اي بال پرواز دلم اي محرم راز دلم
من بي تو تنها،‌چو ني نالان از جدايي ها
من باقي از آيينه ام داغت چراغت سينه ام
بادا كه يادت كند روشن خانة دل را

سلام بر حسين (ع) و سلام بر آنان كه ياد او را زنده نگهداشته اند. سلام بر اباالفضل العباس و ادامه دهندگان راه ايشان.
و تسليت
تسليت به بشريت كه آنقدر جهالت دارد كه مصباح الهدي را خود خاموش كند و سفينه ي نجات را خود غرق سازد.
گاهي وقتها فكر مي كنم كه شهادت امام حسين را بايد به ايشان تهنيت گوييم تا تسليت. زيرا از دست چنين مردماني رها گرديده و به جايي كوچيده است كه قدرش را مي دانند. من مطمئنم كه امام حسين (ع) از لحظه لحظة عاشورا لذت برده و از اينكه يقين و عشق خود و اصحابش را چنان به جهانيان نشان داده است، خشنود است. كيست كه از لحظة وصل ناخشنود باشد؟ اما ما چه؟ گاهي وقتها با خود مي گويم مگر مي شود انسانهايي اينقدر پست باشند كه به جسد فرزند پيامبري كه شهادت به نبوتش را لازمة اسلام مي دانند هم رحم نكنند؟
بعد كه با دقت به اطراف توجه مي كنم، زياد هم جاي تعجب نيست كه همه مي توانند حسيني باشند و همه مي توانند يزيدي باشند. فقط ايمان و چگونگي شناخت خداست كه فصل جدايش است. كسي چه مي داند اگر من روزي در كربلا بودم چه مي كردم؟
دين امام حسين (ع) از جان خود و تمام خانواده و اصحابش برايشان مهم تر بود و گرنه كدام پدر است كه توانايي ناظر بودن بر قتل پسرش را داشته باشد؟ كدام برادر است كه ... پس كسي كه دين امام حسين را آماج حملات خود كند حادثه اي بسيار خفت بارتر از حادثة كربلا را رقم زده است.
---------------------------------------
از فوت پدر سحر خانوم خيلي ناراحت شدم آخه قسمت اول متني رو كه نوشته بودن رو با يه حال و هواي ديگه مي خوندم اما آخرش رو كه خوندم.... خدا رحمتشون كنه.
با خودم گفتم: حضرت رقيه وقتي سر بريده  پدرش رو ديد چيكار كرد؟ چه حالي داشت؟ آخه اون فقط يه بچه بود.........
---------------------------------------
و السلام علي من التبع الهدي