متاسفم که شعرای خوبی نمی نویسم اما دوست دارم که حرفای خودم رو بنویسم. حالا شما سخت نگیرید دیگه.
-------------------------------------------
با صد هزار جلوه برون آمدي كه من
با صد هزار ديده تماشا كنم ترا

مي سوخت ز حسرت اين نگاه دردناك
شرم ليكن مانع آن شد كه صدا كنم ترا

آمدي اما رفتنت هردم پريشانم نمود
نفرين به من اگر دمي ز يادم جدا كنم ترا

دل سوخت و آتش زد و رفت از سينه
باشد اي دل كه هزار شب تمنا كنم ترا

به آواز رهايي
صدا مي زند از دور
ناقوس سكوت

دشت پر از مرواريد
اما
درياها تهي ست
رودها باز هم عجله كرده اند
شايد هم سر لج بازي دارند
با كوه

هرچه باشد
بهتر است از يونجه اي كه نصيب گوسفندي گردد
تا بوي نكرده بخورندش

روز و شب
قفل و كليد
كيمياي دل من

آرزو نزديك است
هنوز هم ابرها هستند كه ...
آسمان نمي بارد
باريدن كار ابر است

تا زمين هست
راه بايد رفت
تا رسيدن به خويشتن
زمين گرد است

با تو هستم
اي نگارين پوش بد عهد
اما شيرين سخن!
باز هم با ما باش

هر ناله اي كز جگر سرد مي دمد
دامن به آتش دل فرهاد مي زند
------------------------------
حالا اين شعر چه ربطي به سعيد داشت؟! الله اعلم
------------------------------
اين تابستون ما هم همايش باران شد.
همة برنامه ها موند.
------------------------------
قرار بود به سر و روي اين وبلاگ هم يه صفايي بديم اما نشد.
ايشالا سال بعد!!!

بابا اين تهراني ها (آزاد واحد تهران مركز) End ه مهمون نوازين. قبلاً اعلام كرده بودن كه به تيم اول يه مليون تومن ميدن. اما بعد از دادن جايزه ها معلوم شد كه به هر يك از تيم هاي اول فقط يه دونه سكه دادن.
كه يك دهم هزينه ي ربات مي شد!
بابت سه شب خوابيدن توي نمازخونه هم دو ماه قبل, پنج هزار تومن گرفته بودن!

اتوبوسي در راه است
مسافران منتظرند
دو قدم رو به جلو
ما هم مي آييم
شهر ها مي گذرند
مي ايستيم
بس است
جنگ,صلح و دست آخر دوستي
اتوبوس ها بر مي گردند
ما نيز ما تر شده ايم!
-----------------
كاش عاطفه خانوم بازم بنويسه