کجاست آبی آسمان چشمانت
گه گرد غم را از آیینه ی رویت پاک کند؟
کجاست لحظه های ناب؟
کجاست آن دل بی تاب؟
دلتنگی های جمعه
ذهن فعال درخت
که در خشکیدن میوه تبلور می یابد
و حصول بلور گمشدن
از انبوهی فراموشی هایت

روزگارت می گذرد
بی هیچ درنگی که تامل برانگیزد
دلت تنگ شده
برای صدایی که دلت را زنده کند

کوهی رسی
از فکر، اندیشه، حساب و منفعت
و آبی که خواهد شست روزی کوه را
کجاست «سحاب رحمت» ؟
دل من خشکیده

« خداحافظ همین حالا
همین حالا که من تنهام
خداحافظ
به شرطی که بفهمی تر شده چشمام
خداحافظ کمی غمگین
به یاد اونهمه تردید
به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خداحافظ
نه اینکه رفتنت ساده ست
نه اینکه می شه باور کرد
دوباره آخر جاده ست
خداحافظ واسه اینکه نبندی دل به رویاها
بدونی بی تو و باتو همینه رسم این دنیا
خداحافظ
همین حالا »
_________________________________
روزهایی که همه تنهایی هایت روی سرت خراب میشوند
سراغ خاطراتت را می گیری و نهیبی بر رویا می زنی. زندگی در گذشته

اصلا کار درستی نیست ولی اغلب خاطراتی هستند که همیشه با تو

همراهند. آشنایی، همراهی، جدایی هرکدام فصلی از این زندگی هستند.

گاهی شرایط از تو آدمی می سازند که هرگز دوست نداشتی.