نيمي ز آب و گل
نيمي ز جان دل
نيمي لب دريا
نيمي همه دردانه

گفتم كه رفيقي كن
با من كه من از خويشم
گفتا كه نشناسم
من خويش ز بيگانه

زاهد بودم
ترانه گويم كردي
سر حلقه ي بزم و باده جويم كردي
سجاده نشين باوقاري بودم
بازيچه ي كودكان كويم كردي

من زاهد بيچاره
گشتم ز خود آواره
در شهر شدم شهره
بي پسوند و بيراهه
من باتو همي گويم
كز عشق بلا ريزند
خوان دل ديوانه
هشيار شدي يا نِه؟
*********
ای خدا سرخوشان عشق را نالان مکن