سلام
خوب اين بار بدون لفافه مي گم:
هر كي رو نگاه مي كنم مي بينم كه بخاطر يه چيزي يا يه كاري به من ارزش قائله يا دوستم داره. اما هيچ كدوم بخاطر اينكه دوستشون دارم منو دوست ندارن. تا وقتي خرشون از پل بگذره باهاتن اما بعدش چي؟ يا واسه ي اين كه يه كاري مثلاٌ بلدي يا يه حرفي بهشون مي گي كه به دردشون مي خوره. اما اگه نگي؟ ارزش يه نگاه كه سرشار از علاقه باشه پيش اين جماعت چيه؟ ارزش خوشحالي اين كه واسه يه دوست بتوني كاري انجام بدي چقدره؟ همه منو يه آدم خشن و عصباني مي دونن. حتي وقتي يه جوكي چيزي مي گم چپ چپ نيگام مي كنن! يا بعضي ها هم اگه زيادي لطف كنن مي گن منطقيه!
تا همين جا كافيه.
والسلام